مقاومت در برابر پف نبات (مارشمالو) – قدرت اراده

مقاومت در برابر مارشمالو

در دهه ی 1960 و اوایل 1970 والتر میشل و همکارانش در دانشگاه استنفورد، آزمایش هایی را به منظور سنجش خویشتن داری بچه ها انجام دادند. در این تحقیقات، با عنوان آزمایش پف نبات، بچه های پنج تا شش سال را که سطح هوشی خوبی داشتند به اتاقی مجهز در بخش روان شناسی بردند. در اتاق هیچ عامل محرکی به غیر از خوراکی هایی از قبیل پف نبات، چوب شور و کلوچه که روی میز قرار داشتند، وجود نداشت. به بچه ها گفتند، میتوانند همین الان یک پف نبات بخورند یا اینکه پانزده دقیقه صبر کنند و دو تا بخورند.

بیش از ششصد بچه در این آزمایش مقاومت در برابر وسوسه، شرکت کردند. بیشترشان، به ویژه کوچکترها، فوراً یک پف نبات برداشتند ولی یک سوم آن ها توانستند در برابر زمان خواسته شده تاب بیاورند و چنان که مقرر شده بود، دو پف نبات جایزه بگیرند.

این بچه ها از راهکار های متعددی استفاده کرده بودند؛ مثلاً تصور می کردند که پف نبات مثل ابری پرزدار است که موهایشان را می کشد یا حتی به پایه ی میز لگد می زند.(احتمالا پسر بچه های کوچک این کار را می کردند!)

این آغاز تحقیقی بود که چند دهه ادامه یافت و بچه هایی که در آن شرکت داشتند تا بزرگ سالی مورد بررسی و توجه قرار گرفتند. آن دسته از بچه ها که در کودکی قدرت اراده ی بیشتری از خود نشان داده بودند و سریع، سراغ پف نبات ها نرفته بودند. به نظر می رسید آن ها نسبت به گروه دیگر، در بزرگ سالی، روابط رضایت بخش و شاخص توده بدنی کمتری داشتند. این مشاهدات تایید می کنند که این گروه، به مقاومت در برابر وسوسه ی خوردن پف نبات ادامه دادند. IQ (بهره ی هوشی) در این موفقیت نقشی نداشت و کسانی که قدرت اراده ی بیشتری داشتند، باهوش تر نبودند.

برگرفته از کتاب قدرت اراده اثر فرانک رایان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *